لطفا خودمان باشیم
ورای دوستانی که همیشه توی کلاس های مدرسه و دانشگاه داشته ام و تا حد زیادی شبیه هم بوده ایم
دوستان متفرقه هم زیاد داشته ام ... بر خلاف خیلی از آدم ها که دنبال یکی شبیه خودشان برای رفاقت
می گردند، معمولا گزینه های انتخابی من با خودم فرق داشته اند.
شاید بشود اسمش را گذاشت هوس تجربه ی دوستی با طیف گستره ای از آدم ها با دیدهایی کاملا متفاوت!!!
مثلا مواردی به شدت مقدس و مذهبی؛ از آن هایی که تمام وقت نماز جماعت و از پای این منبر به آن منبر می رفتند،
مطالعه آزادشان محدود به زندگی نامه شهدا می شد، بک گراند گوشی و آهنگ زنگشان، لباس پوشیدن
و حرف زدنشان خیلی خیلی مثبت بود، جلوی چادرشان را می دوختند، شلوار جین نمی پوشیدند، موقع حرف زدن
با هر جنس مذکری آنقدر سرشان را پایین می انداختند که انگار با زمین حرف می زنند!!!
فقط پسرهایی را تایید می کردند که شلوارشان روی پیراهن باشد، که ته ریش داشته باشند، گرچه به لحاظ
اعتقادی از طیفشان دور نبودم، اما با من فرق داشتند.
یا مثلا مواردی به شدت فشن و غیرمذهبی؛ در جایگاهی نیستم که برچسب خوب و بد به کسی بزنم اما ظاهرا
این طور به نظر می رسیدند... از آن هایی که تفریحشان آخر شب ها نشستن پای ماهواره بود، ابروهای شیطانی با موهای
رنگ کرده عجیب و غریب داشتند، لاک ناخن هایشان هر روز طرح و مدل جدیدی داشت، موقع حرف زدن با گوشی
تُن صدایشان پایین می آمد، اما صدای ضبط ماشینشان همیشه خدا بلند بود. پسرهایی را تایید می کردند که
یک تی شرت نصف و نیمه تنشان بود. شلوار جین پاره می پوشیدند و ابروهای دخترانه داشتند!
و من در تمام این دوستی ها سعی کردم خودم باشم. نخواستم شبیه هیچ کدامشان بشوم.
درست و غلطش را کاری ندارم ...حتی می توانید بگذاریدش به حساب لجباز بودنم!
می توانستم آنقدر خودم را مثبت جلوه دهم که انگار دختر پیغمبر بوده ام ... اما ظاهر سازی را دوست نداشتم ...
لزومی ندیده ام وقتی در یک مکان عمومی با یک جنس مذکر بحث علمی می کنم و هیچ عاطفه و احساسی
در کار نیست، با نوع نگاه و حرکاتم مدام تفاوت جنسیتیمان را به رخش بکشم ... به خط قرمزها خیلی خیلی
معتقد هستم، از نگاه خیره بدم می آید، اما خشکه مقدس بودن را دوست ندارم!
می توانستم موهایم را کاکائویی کنم، رژ گونه ی پر رنگ بزنم، روی دندان نیشم نگین بکارم تا خنده هایم زیباتر
شود، گوشواره هایم، آویزهایی اندازه لوستر پذیرایی باشد و مقنعه ام را جوری سرم کنم که گوش هایم دیده شود ...
اما نخواسته ام! ترجیح داده ام موهایم مثل تابلو اعلانات در معرض دید هر مرد و نامردی نباشد! ترجیح داده ام
دندان هایم را فقط مسواک بزنم که سفید باشد ...
به من بر می خورد سبک زندگی ام را تقلید کنم! برمی خورد نگاهم به زندگی مثل نگاه فلان دختر در آن طرف شهرمان باشد ...
برمی خورد امسال همه مان یک رنگ خاص تنمان کنیم، همه مان ساپورت گورخری بپوشیم!
به من بر می خورد تابع مُد باشم
جز اکثریت آدم هایی باشم که علاقه خودشان برایشان مهم نیست
مد من، علاقه من است ... خوشحالی من است ... اگر احساس کنم تاپ نارنجی مرا خوشحال می کند
نارنجی می پوشم حتی اگر بگویند این رنگ، رنگ هزار و سیصد و قاجار است!!
به من برمی خورد احساساتم را با کسی شریک شوم که شریک زندگی ام نخواهد بود.
ترجیح می دهم به جای قرارهای بی قراری، به جای پارک رفتن های بی دلیل، به جای کادوهای ولنتاین،
با خانواده ام باشم و مطمئن باشم این دل، هیچ وقت تنها نخواهد ماند ... هیچ وقت!
به من بر خواهد خورد که از دست دادن با هر مرد غریبه ی دیگر یا از دست دادنِ مرد زندگی ام با یک دختر دیگر،
ژست آدم های الکی متمدن را بگیرم ...
به من بر خواهد خورد اگر روزی زیر پا گذاشتن ارزش های زندگی ام را روشن فکری تلقی کنم!
به من برخواهد خورد اگر جایی از زندگی احساس کنم که خودم نیستم.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 23:13 توسط بدون شرح
|
زمانه عجیبی است مردمان امام گذشته را عاشق اند نه امام حاضر را !!!